Jólasveinarnir

Jólasveinarnir 


(Jóhannes úr Kötlum)

Segja vil ég sögu 


af sveinunum þeim,


sem brugðu sér hér forðum 


á bæina heim. 



Þeir uppi á fjöllum sáust, 


-eins og margur veit,

- 
í langri halarófu 


á leið niður í sveit. 



Grýla var þeirra móðir 


og gaf þeim tröllamjólk, 


en pabbinn Leppalúði,


-það var leiðindafólk. 



Þeir jólasveinar nefndust, 


-um jólin birtust þeir,


og einn og einn þeir komu, 


en aldrei tveir og tveir. 



Þeir voru þrettán


þessir heiðursmenn, 


sem ekki vildu ónáða


allir í senn 



Að dyrunum þeir læddust 


og drógu lokuna úr. 


Og einna helst þeir leituðu


í eldhús og búr. 



Lævísir á svipinn 


þeir leyndust hér og þar,


til óknyttanna vísir,


ef enginn nærri var. 



Og eins, þó einhver sæi,


var ekki hikað við


að hrekkja fólk

- og trufla 
þess heimilisfrið. 



Stekkjastaur kom fyrstur,


stinnur eins og tré. 


Hann laumaðist í fjárhúsin 


og lék á bóndans fé. 



Hann vildi sjúga ærnar,


-þá varð þeim ekki um sel,


því greyið hafði staurfætur,


-það gekk nú ekki vel. 



Giljagaur var annar, 


með gráa hausinn sinn. 


-Hann skreið ofan úr gili


og skaust í fjósið inn. 



Hann faldi sig í básunum 


og froðunni stal,


meðan fjósakonan átti 


við fjósamanninn tal. 



Stúfur hét sá þriðji, 


stubburinn sá. 


Hann krækti sér í pönnu,


þegar kostur var á. 



Hann hljóp með hana í burtu


og hirti agnirnar,


sem brunnu stundum fastar


við barminn hér og þar. 



Sá fjórði, Þvörusleikir, 


var fjarskalega mjór.


Og ósköp varð hann glaður, 


þegar eldabuskan fór. 



Þá þaut hann eins og elding 


og þvöruna greip, 


og hélt með báðum höndum, 


því hún var stundum sleip. 



Sá fimmti Pottaskefill, 


var skrítið kuldastrá.


-Þegar börnin fengu skófir 


hann barði dyrnar á. 



Þau ruku’upp, til að gá að 


hvort gestur væri á ferð. 


Þá flýtti’ ann sér að pottinum 


og fékk sér góðan verð. 



Sá sjötti Askasleikir, 


var alveg dæmalaus.-


Hann fram undan rúmunum 


rak sinn ljóta haus. 



Þegar fólkið setti askana 


fyrir kött og hund, 


hann slunginn var að ná þeim 


og sleikja á ýmsa lund.


Sjöundi var Hurðaskellir, 


-sá var nokkuð klúr,


ef fólkið vildi í rökkrinu


fá sér vænan dúr. 



Hann var ekki sérlega


hnugginn yfir því, 


þó harkalega marraði


hjörunum í. 



Skyrjarmur, sá áttundi, 


var skelfilegt naut. 


Hann hlemminn o’n af sánum


með hnefanum braut. 



Svo hámaði hann í sig


og yfir matnum gein,


uns stóð hann á blístri 


og stundi og hrein. 



Níundi var Bjúgnakrækir,


brögðóttur og snar.


Hann hentist upp í rjáfrin


og hnuplaði þar. 



Á eldhúsbita sat hann


í sóti og reyk


og át þar hangið bjúga, 


sem engan sveik. 



Tíundi var Gluggagægir,


grályndur mann,


sem laumaðist á skjáinn 


og leit inn um hann. 



Ef eitthvað var þar inni


álitlegt að sjá, 


hann oftast nær seinna 


í það reyndi að ná. 



Ellefti var Gáttaþefur


-aldrei fékk sá kvef, 


og hafði þó svo hlálegt


og heljarstórt nef. 



Hann ilm af laufabrauði


upp á heiðar fann,


og léttur, eins og reykur, 


á lyktina rann. 



Ketkrókur, sá tólfti, 


kunni á ýmsu lag.- 


Hann þrammaði í sveitina 


á Þorláksmessudag. 



Hann krækti sér í tutlu, 


þegar kostur var á. 


En stundum reyndist stuttur 


stauturinn hans þá. 



Þrettándi var Kertasníkir, 


-þá var tíðin köld, 


ef ekki kom hann síðastur 


á aðfangadagskvöld. 



Hann elti litlu börnin, 


sem brostu glöð og fín, 


og trítluðu um bæinn 


með tólgarkertin sín. 



Á sjálfa jólanóttina, 


-sagan hermir frá,- 


á strák sínum þeir sátu 


og störðu ljósin á. 



Svo tíndust þeir í burtu,


-það tók þá frost og snjór. 


Á Þrettándanum síðasti 


sveinstaulinn fór. 



Fyrir löngu á fjöllunum 


er fennt í þeirra slóð. 


-En minningarnar breytast, 


í myndir og ljóð.